The Eagle has Landed
Tha aeroporte
Vi vart møtt av sjåføren vår, som tok oss med ut til Iida, den finske førsteåringen, og etter ein time med ulike forsøk på å stable den enorme mengda bagasje, fann vi ut at den einaste måten var å setje Beate i midten (Beate er den største av mine kjære Samsonite Aeris-koffertar), og å lesse meg ned med mindre sekkar i framsetet.
Og så bar det av gårde – i 140 km/t, på det som i Noreg (og her, i fylgje skiltinga) er 80 km/t, midt på vegen eit par timar (med ein del brå svingar når det kom bilar i motgåande køyrefelt), til vi endeleg kom fram til det som skal vere heimen vår dei neste to åra.
(For spesielt interesserte: resten av reisa gjekk greitt, utanom at vi mangla eit stempel i passet, som gjorde at vi ikkje fekk visa – men det er jo smådetaljar. Og ja, vi rakk på magisk vis flyet vårt – nett no elskar eg småbarnsforeldre med barnevogner).