Oh, Lord, do I feel miserable?
Eigentleg ikkje så veldig. Men jo, litt. Eg har hatt ei veke der eg har prøvd mykje rart:
- ambulanse
- den lokale morfinen…
- … og tolv andre smertestillande medikament
- sjukehusinnleggelse i ei knapp veke
- ryggmargsprøve
- sjukehusmat
- fleire medisinar
- røntgen — eg har no bevis på at eg har hjerne (og eg fekk behalde bileta!)
- eg har ete fleire bananer enn eg nokon gong kunne ha førestilt emg at eksisterte
- og, ikkje minst: ein rett så vond hovudverk
… og meget annet. Var det gøy? Nei. Men no er eg endeleg utskriven, og tilnerma fit for fight, og eg lever for tida late dagar på Extended housecare. Folk er verkeleg fantastiske, min kjære co- og secondyear er endå meir fantastiske, og størst av alle er vår eminente husmor, Maja. I love you all.
