Welcome to Mostar&Me, an informal blog about my adventures at UWC Mostar in Bosnia-Herzegovina from 2012 to 2014.
If you're not here to read about my high shcool years, I'd recommend visiting my personal website instead.
Eigentleg ikkje sÄ veldig. Men jo, litt. Eg har hatt ei veke der eg har prÞvd mykje rart:
ambulanse
den lokale morfinen…
… og tolv andre smertestillande medikament
sjukehusinnleggelse i ei knapp veke
ryggmargsprĂžve
sjukehusmat
fleire medisinar
rĂžntgen â eg har no bevis pĂ„ at eg har hjerne (og eg fekk behalde bileta!)
eg har ete fleire bananer enn eg nokon gong kunne ha fĂžrestilt emg at eksisterte
og, ikkje minst: ein rett sÄ vond hovudverk
Utsiktsbilete frÄ mi sÊrs sjuke sjukehusseng.
… og meget annet. Var det gĂžy? Nei. Men no er eg endeleg utskriven, og tilnerma fit for fight, og eg lever for tida late dagar pĂ„ Extended housecare. Folk er verkeleg fantastiske, min kjĂŠre co- og secondyear er endĂ„ meir fantastiske, og stĂžrst av alle er vĂ„r eminente husmor, Maja. I love you all.
Det beste med extended housecare er definitivt maten. Ă , eg elskar kjĂžkkenet her!
I dag er det kun eitt Ă„r til lille Nora blir 18! Grattis med dagen!!
Mi kjÊre veslesÞster har for vane Ä gje meg attende ting ho har lÄnt, fÄtt eller rappa frÄ meg det siste Äret i gebursdagsgÄve. SÄ eg gÄr for Ä prÞve det for ein gongs skuld: Dette er bamsen til Nora, eller Marco Polo, The Polar Bear, som eg likar Ä kalle han, som har vore hjÄ meg sidan eg reiste pÄ sjukehuset.Og sÄ er Nora veldig glad i boksar, sÄ ho mÄtte nesten fÄ ein av dei. Og er ein under extended housecare, fÄr ein lage ein sjÞlv.Dei seier folk bryr seg mest om innsida. NÄr det gjeld denne boksen seier eg meg definitvt einig. SmÞrbukk er bÄde gull, grÞnne skogar og olje her nede.
Og etter knappe to veker i redusert tilstand er eg endeleg pÄ fÞtene, og attende i normal verksemd. Noko som fÞles ubegripeleg, fantastisk godt. Verda har visst ikkje stÄtt stille utan meg likevel, ser det ut som. Og det betyr at eg har knappe to veker med cathing up som mÄ ekspederast. Og det er veldig lite kult, i grunnen.
MUN i full sving
CAS-ane er ĂČg plutseleg i full utfalding, og ettermiddagen og kvelden gjekk med til fĂžrste mĂžte i vĂ„rt lille leike-FN, som var rett sĂ„ triveleg, nett som eg rekna med det ville vere, og pĂ„ vegne av den veldig suverene nasjonen Israel har eg slĂ„tt rett sĂ„ harde slag for Ă„ bombe livskiten ut av Syria. Det viste seg at mine manipulative evner Ă„penbart ikkje har frose vekk i lĂžpet av sommarferien, og alt er gĂžtt pĂ„ den fronten.
Musala-kjellaren
Og sÄ, etter ein kort coffee bar det rett til mitt fÞrste mÞte i klovne-CAS-en, der eg fekk vite at vi skal ha klovneshow for heile skulen pÄ onsdag. Vi heldt pÄ til innsjekk klokka elleve, og dÄ byrja leksene for dei siste par vekene. Det tidlegaste eg har lagt meg den siste halve veka er eitt, og det seier nok. SÄ intet latmannsliv, om nokon var bekymra for det.
Og plutseleg var det onsdag. Som del av UWC sitt 50-Ärsjubileum (woop, woop!) har vi hatt Street Arts Festival pÄ Spansketorget, plattingen utanfor skulen.
Spanski Trg, eller Spansketorget, pÄ godt norsk.
Og eg og Moymir skal framfĂžre ein sketsj. Skrekk og gru!
Dagens outfit
Men det gjekk strÄlande, og var rett sÄ artig! Og fÞlelsen av Ä vere ferdig, og ha tid til fÞrst pizza, og sÄ eit par timar coffee er rett sÄ Älret. Den veg til og med opp for enkelte uhell som kan skje nÄr ein hÞyrer pÄ musikk go skriv e-post samtidig som ein balanserer oppÄ tynne murveggar pÄ veg ut med boset.
Eitt av mine mange skrubbsÄr. Det ligg verkeleg an til at dette vert eit hardt Är for helsa.
PS! Det kan bli lagt ut ein video av sketsjen pÄ eit tidspunkt, so stay tuned!
Patriotismen har bygd seg opp i det siste, og i dag fekk nasjonalromantikaren i meg endeleg fullverdig utlaup. Anita og eg vedtok Ä leggje The Susac Residence under den norske kongen sin kontroll (vi glÞymte Ä spÞrje kongen si utsending om lov dÄ vi mÞtte ho pÄ mandag, men satsar pÄ at det gÄr greitt), og hang opp mitt rimeleg vaksne norskeflagg pÄ verandaen.
Susac – eller kanskje «Sundstad» frĂ„ no av?
Og sĂ„ laga vi vaflar pĂ„ kjĂžkenet til alle saman etterpĂ„. Det var rettsleg sĂ„ koslegeg (for ikkje Ă„ snakke om godt – vi hadde til og med brunost!), og etterpĂ„ fĂžlte han som tenkte pĂ„ Ă„ ta med vaffeljarn til Mostar at det definitivt var verdt dei ekstra kiloa.
